طوفان عشق

دل به دریا زده ام راهی طوفان شده ام در ره وصل تو من بی خبر از جان شده ام میبرد سیل شبی شهر تو را ای بت عشق بس که از دوری تو گریه ی باران شده ام همچو باران که بشوید تن بی تاب کویر تو مرا با همه جان تنگ در آغوش بگیر آه دست طلبم کوته از آن ماه بلند وای هرگز نشود دل ز تماشای تو سیر کاش بر شانه ی تو سر بنهم ای همه تو تو مسیحای منی زنده شدم با دم تو شده آرامش این رنج دلم مرهم تو برگرفته است همه خواب مرا عالم تو دل به دریا زده ام راهی طوفان شده ام