کعبه عشق

گره از بخت سحر باز کن ای چشم سیاه که مه از ناوک مژگان تو گردیده تبار من که در قصه ابروی تو افسانه شدم می کشم سرمه سودای تو بر دیده ماه فکر دلتنگی من باش، نه دل سنگی خویش دل که از عشق تو تنها شده در نیمه راه موی پیدای تو و مردم نا محرم شهر چه قشنگ است سر زلف تو در بار گناه پیش آن قبله مو، ساخته ام کعبه عشق غیر گیسوی سیاهت که مرا پشت و پناه شب میخانه چشمان تو در نذر شراب مستحب هست گناه من و این جام نگاه