kaebe eshghe

گره از بخت سحر باز کن ای چشم سیاه که مه از ناوک مژگان تو گردیده تبار من که در قصه ابروی تو افسانه شدم می کشم سرمه سودای تو بر دیده ماه فکر دلتنگی من باش، نه دل سنگی خویش دل که از عشق تو تنها شده در نیمه راه موی پیدای تو و مردم نا محرم شهر چه قشنگ است سر زلف تو در بار گناه پیش آن قبله مو، ساخته ام کعبه عشق غیر گیسوی سیاهت که مرا پشت و پناه شب میخانه چشمان تو در نذر شراب مستحب هست گناه من و این جام نگاه