صنما

در آ صنما رخ جان بنما شب بی خبری شب شور و نوا شب رفتن تا دل نور و صدا من و بیم از آن که زمان گذرد دل و شوق سفر که رسد به خدا شب صبحت دل شب مستی جان شب طعنه زدن به زمین و زمان من و ذوق سخن من و شوق بیان سخنی که ز دل نرود به زبان تب عشق و جنون ره همسفری شده قسمت دل همه در به دری شده جام و سبو همه جلوه او من و راز مگو من و بی خبری شب صبحت دل شب مستی جان شب طعنه زدن به زمین و زمان من و ذوق سخن من و شوق بیان سخنی که ز دل نرود به زبان بدر آ مه جلوه گرا ز افق بدر آ که گشوده کنی پر و بال مرا ز سیاهی شب بدر آ سحری گذرا به زبان دلی سخنی بسرا شب صبحت دل شب مستی جان شب طعنه زدن به زمین و زمان من و ذوق سخن من و شوق بیان سخنی که ز دل نرود به زبان