قفس تنگ و نفس تنگ

عزیزان ، عزیزان صداتان بریده ترانه از این بام پر و بال کشیده ببارید که این بار دل خاک گرفته برقصید که این ساز به بیداد رسیده بکوبید ، بکوبید ، به آواز بگویید که از بار چه بسیار سره باغ خمیده شمایید خوده ماه که در چاه نشسته شمایید خود “ شمس ″ که از شعر چکیده همه خوبو همه خواب ، شب ساکت مرداب همه ماه گرفته در این بسته ترین قاب رها باش رها باش از این فتنه رها باش قفس تنگو نفس تنگ ، هوا باش هوا باش همه قیلو همه قال ، همه گنگو همه لال تو ای بسته پروبال ، تو پرواز ما باش من آزاد نبودم که تو آباد نبودی من از یاد نبردم که تو در یاد نبودی تو ای زخمه قدیمی ، بیا شفای ما باش تو ای درده صمیمی ، دوا باش ، دوا باش