بهار دلکش

بهاره دلکش رسید و دل به جا نباشد از آنکه دلبر دمی به فکره ما نباشد در این بهار ای صنم بیا و آشتی کن حبیبم آی که جنگ و کین با منه حزین روا نباشد صبح دم بلبل بر درخته گل به خنده می گفت نازنینان را مهجبینان را وفا نباشد حبیبم آی نازنینان را مه جبینان را وفا نباشد اگرکه با این دل حزین تو عهد بستی عزیزه من با رقیبه من چرا نشستی حبیبم آی چرا عزیزم دل مرا زه کینه خستی صبح دم بلبل بر درخت گل به خنده می گفت نازنینان را مه جبینان را وفا نباشد حبیبم آی نازنینان را مه جبینان را وفا نباشد