آدما

ترس از این آدما میام روو رد پات قدم هات راهنمان نه اینجا کجاست از اول نبود جام میون آدم ها هر چی راه رفتم نرسیدم بهش دیگه من میخوام ناامید کنم خودمو ولی توی شب میبینم خوابش رو رسیدم بش ولی باز هم نه نمیمونه میخواد بره گریونه از پیش من لب پنجره فکر میکنه خود کشی تنها راهه که برسه به آرامش سیاهی محض وقتی اومدم بهش بگم چقدر دوسش دارم نرو نرسیدم بگیرمش و اون هم دیگه رفت ترس از این آدما، میام روو رد پات قدم هات راهنمان نه این جا کجاست از اول نبود جام میون آدم ها یروز واسه من نباشی کافی تو دنیای من نداری جایی من مثله این آدم های عادی نیستم یروز واسه من نباشی کافی میرم از پیشت تا وقتی خوابی من مثل این آدمای عادی نیستم میرم ترس از این آدما میام رو رد پات قدم هات راهنما ان نه اینجا کجاست از اول نبود جام، میون آدم ها ترس از این آدم ها، میام روو رد پات قدم هات راهنما ان، نه این جا کجاس از اول نبود جام، میونه آدما