زولف

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم شهره شهر مشو تا ننهم سر کوه… شور شیرین منما تا نکنی فرهادم می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم… زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم طره را تاب مده تا ندهی بر بادم رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم… قد برافراز که از سرو کنی آزادم یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم… زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم طره را تاب مده تا ندهی بر بادم