Zolf

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم شهره شهر مشو تا ننهم سر کوه… شور شیرین منما تا نکنی فرهادم می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم… زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم طره را تاب مده تا ندهی بر بادم رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم… قد برافراز که از سرو کنی آزادم یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم… زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم طره را تاب مده تا ندهی بر بادم