به کنارم تو بمان

چه محفل آرائی چه شیرین سخنی نمی کنم باور که مهمان منی نمی کنم باور که با خنده خود سکوت سنگین را چنین می شکنی قدم نهادی در خانه من شد تاز تو روشن کاشانه من سبو بی افکن پیاله بشکن که باده مستی ندهد خوشا به حالی که خود مجالی به می پرستی ندهد تو نور چشمانه منی بر دو چشمم قدمت مرو از این خانه مرو تا نمیرم زغمت