Be Kenaram To Beman

چه محفل آرائی چه شیرین سخنی نمی کنم باور که مهمان منی نمی کنم باور که با خنده خود سکوت سنگین را چنین می شکنی قدم نهادی در خانه من شد تاز تو روشن کاشانه من سبو بی افکن پیاله بشکن که باده مستی ندهد خوشا به حالی که خود مجالی به می پرستی ندهد تو نور چشمانه منی بر دو چشمم قدمت مرو از این خانه مرو تا نمیرم زغمت