کافه پاییز

تورو خواستن مث تقدیر فراتر از ارادم بود فراموش میشدم چون که همیشه تورو یادم بود تورو خواستن شبیه خون توی رگهام پیچیده عذاب تو به دردامو به بغضم هویت میده نه به این همه تنهایی نه به بغض اعتراض دارم به اندازه ی خوبیهات به دردتم نیاز دارم نه به این همه تنهایی نه به تو اعتراض دارم به اندازه ی خوبیهات به دردتم نیاز دارم به دردتم نیاز دارم ... میسوختم تا مبادا که یه آن گم شی تو تاریکی کجا به جز کنار من به عشق انقدر نزدیکی الان که غرق تحسینی نگو بهم که تورو باختم خود من این بتو از تو توی ذهن همه ساختم تو بخشی از منی هر چند تمامش انتظار بوده روی شخصیتم انگار غمت تاثیر گذار بوده ... نه به این همه تنهایی نه به بغض اعتراض دارم به اندازه ی خوبیهات به دردتم نیاز دارم نه به این همه تنهایی نه به تو اعتراض دارم به اندازه ی خوبیهات به دردتم نیاز دارم به دردتم نیاز دارم ...