تو بخند

مث آبی که میریزه واسه جمع کردنش دیره دلی که بشکنه هیچ وقت دیگه آروم نمی گیره تا وقتی که خدایی هست رفیقِ راه من باشه تو هرجایی زمین خوردی شاید از آهِ من باشه به غیر از عشق و آرامش چه احساسی بهت دادم که حقم جایِ خالیته بازم دستام میلرزن بازم به گریه افتادم مگه دیوونه حالیته ببین هم پای این رگبار دارم تو کوچه مییبارم تموم لحظه هامونو باید زنده نگه دارم فقط خواب تو میتونه تو شبهایی که باورنه یه مرد سخت و مغرورو به خاکستر بنشونه (مگه دیوونه حالیته) (مگه دیوونه حالیته) مگه دیوونه حالیته