دیوانه چو دیوانه ببیند خوشش آید

بی ساغَر و پیمانه و دلدار ؛ نشاید! پیمانه بِباید زد و تردید نباید! بر دلبرِ دیوانه بگویید بیاید دیوانه چو دیوانه ببیند خوشِش آید! هنگامه به کوی درِ میخانه گذار است… می نوش ؛ دهان از قدحِ عشق خُمار است !! بر دلبرِ دیوانه بگو رخ بنماید دیوانه چو دیوانه ببیند خوشَش آید! ای مدعیانی ؛ که به دنبالِ خدایید… معشوقه همین جاست ؛ کجایید؟ کجایید؟ ساقی ؛ گره از کارِ شما باز گُشاید…! دیوانه چو دیوانه ببیند ؛ خوشِش آید! این تاجِ گرانمایه و این تَخت نپاید ای زاهدِ دیوانه بیندیش که شایَد…! دیوانه ای از چنگِ تو ؛ ساجت برباید… دیوانه چو دیوانه ببیند خوشَش آید!