آفتاب

ای کـه چون رخ می نمایی آفـتاب آیـد برون آنچنان مستی که از چشمت شراب آید برون زلفکانت خود حجابی بر نگاهت میکشند وای از آن روزی که زلفت از حجاب آید برون آنکه میگوید دوام عالم از بی بند و باری شد خراب گیسوانت را رها کن تا خراب آید برون آنکه میگوید صبوری کن بهشت از آن ماست هر کجا رخ می نمایی با شتاب آید برون زاهد از اندوه رسوایی به رخ دارد نقاب ور نه پیش دیگران خود بی‌ نقاب آید برون گویا در خواب غفلت مانده اند اصحاب کهف پس تو رخ بنما که این عالم ز خواب آید برون