روضه حضرت عباس

تو عبد خدای احدی یا عباس خورشید رخ و سرو قدی یا عباس هر در که زدم به گریه ام خندیدند یاری ز تو خواهم مددی یا عباس تا باب الحوائجی چه غم داری تو دریای سخاوتی کرم داری تو عباس جانم عباس جانم عباس جانم صدا مادرم میاد هی میگه پسر غریبم میوه دلم عزیز.دلم غریب مادر تا اینجا بالا سر بچه هات من بودم عباس بود علی اکبر بود اما از اینجا به بد باید تنها بری تو دل شب اما اون روزی رو میبینه که جمعیت کوفه این نامه رو میکشن این طرف میکشن اون طرف زینب بچه ها رو بغل گرفته هی مواظب دختراست مبادا گم بشن مبادا دزدیده بشن وا مثیبتا وا مثیبتا کوفه منو هزار دفعه بکش اما قول بده زینب سنگ نخوره پرستوی دلم از آشیانه میرود شکسته بال و پر از چه شبانه میرود الی ای همسفر که میای آهسته تر به جان زینبت مرا با خود ببر یا مولا یا حسین یا مولا یا حسین یا مولا یا حسین