مسافر

آسمونی ای مسافر ای پرنده ندونستی این قفس بهونه ی ماست کوچه ی مهربونی پلاک احساس ندونستی رمز آشیونه ی ماست ای قدیمی من و تو از یه تباریم این جدایی فتنه ی زمونه ی ماست ما با هم مثل یه آشنای عشقیم سیب سرخ دلمون نشونه ی ماست به تو گفتم بیا تا با هم رها شیم از زمین از این قفس باید جدا شیم تو تموم هستی من هستی اما تو نباشی تیره و تاریک دنیا مثل رودی جاری وراهی دریا صخره سنگی ام و اسیر صحرا تو که رفتی منه پر شکسته دارم میله های قفسم رو می شمارم