قشقایی

ای فسانه فسانه خسانند آنان که فرو بسته ره را و ره را به گلزار خس به صد سال طوفان ننالد ننالد گل ز یک تند باد است و بیمار بیمار تو مپوشان مپوشان سخن ها که داری تو مپوشان مپوشان سخن ها که داری جز سرشکی به رخساره ی غم جز سرشکی به رخساره ی غم ای دل من دل من دل من ای دل من دل من دل من بینوا مضطرا قابل قابل من با همه با همه خوبی و قدر و دعوی از تو آخر چه شد حاصل من عاشقا خیز که آمد که آمد بهاران چشمه کوچک از کوچک از کوه جوشید گل به صحرا در آمد در آمد چو آتش رود تیره تیره چو توفان خروشید گل به صحرا در آمد در آمد چو آتش رود تیره چو توفان چو توفان خروشید دشت از گل شده هفت رنگه در شب تیره دیوانه ای کاو دل به رنجی گریزان سپرده در دره ی سرد و خلوت نشسته همچو ساقه ی گیاهی فسرده می کند داستانی غم آور می کند داستانی غم آور ای فسانه فسانه فسانه ای خدنگ تو را من نشانه ای علاج دل ای داروی درد هم ره گریه های شبانه با من سوخته در چه کاری