بی نظیر

گفت ما دو دراز کشنده‌گان بودیم در آن لحظه با زیرشلوار و جین خشک که سخت فرو می‌بارید بر ما آسمانی که نبود از برای بی‌ریشگی‌مان و چشمانش را باز کرده بود مبهوت آسمان و من چشمانم‌ را بسته‌ بود او بمال بمالامالم کن بمالامالم کن گفت این دست که می‌سایی دم شیر است و شیر طغیان می‌کند گاهی و پنجولک بر پشتت می‌خشکند و من را بسته بود.ببی، بمالامال شویم تا دوتایی بودم چشم‌بسته دسته دسته مویم را خرمن می‌کرد وجین‌ شده و جین درآورده و آب‌ را ول داده روی زمین بود او که نرم سرش را سفت سفت سفت می‌فشراندیم دمی‌فشراندیم راندیم راندیم‌ مان خود خویش‌مان را از هر جای‌گاه که تاریک باشد و من نبینم که نمی‌دیدم و من چشمانم‌را بسته بود او بمال بمال و بیا ما ی بمال