خسرو

ای خسرو خو بان ، ای خسروبان نظری سوی گدا کن حبیب من رحمی به من ، رحمی به من دلشده بی سروپا ، بی سروپا ، بی سروپا کن یار ز دست یارم ، چها کشیدم بجز جفایش ، وفا ندیدم نه همزبانی ، که یک زمانی به او بگویم غم نهانی نه اهل دردی ، نه غمگساری زمن بپرسد ، غم که داری رحمی به من دل شده بی سروپا ، بی سروپا ، بی سروپا کن