بی سرزمین 2

از فالِ من تا خواب چشمات ، ابری و رَعد کابوسِ من گردابِ چشمات از این به بعد دیوارِ درد بی پرده هر شب ، هم خوابمه حسی که برمیگرده هر شب ، تنها غمه اون خاطرات تقویمِ ما شد ، از روزگار هیچوقت نگفتم اشتباه شد ، حتی یه بار میلادِ ما توو جشنِ بارون ، کی یادشهــــ ؟ کی باورش میشد برامون ، عادی بشه من ، آرزو نکرده شمع ها رو فوت کردم نگفته هام کم نیست ، اگه سکوت کردم من ، موجِ عشقم اما پایانِ موج خاکه وقتی سیاهه فالم ، خرابه حال و آینده ندیده ترسناکه میسوزم و این سوزِ پائیز میسازتم هم جنسمه هر روزِ پائیز پُر طاقتم میرم ولی پایِ پیاده ، تنهاترین تقدیرِ من تعریفِ باده ، بی سرزمین