شانه

بر گیسویت ای جان کمتر زن شانه چون در چین و شکنش دارد دل من کاشانه بگشا ز مویت گریه ای چند ای مه تا بگشایی گره ای شاید ز دل دیوانه دل در مویت دارد خانه مجروح گردد چو زنی هر دم شانه در حلقه مویت بس دل اسیر است بینم خونین دل این و آن سر هر دندانه