نازنین

میون چند تا اتاقک سوت و کور خسته و خاموش یه نفر نشسته تنها انگاری شده فراموش دوتا چشم بارونه نم نم میزنه به رویه گونه چقدر این دل غصه داره آخ فقط خدا میدونه لحظه ها آسه واسه دست غم پاشونو بسته صدای خورده جواهر یه نفر دلش شکسته تو دله یه قصر تاریک چند نفر شادن و مستن انگاری خبر ندارن دله پیرارو شکستن اونا اون پیره رو روندن فکر حالشو نکردن ندیدن پیرای خسته تویه خلوت گریه کردن