ختم روزگار

دو تا اشک نقره ای رو صورت برفیه تو یه علامت سوال تو حس بی حرفیه تو دونه های زیر خاک از تو گل و یار می گرفتن وقتی شعرام رو لبات قدرت فریاد می گرفتن ضربان آخره قلب تو تو گوشمه بار سنگین غمت تا ابد رو دوشمه حالا من موندم و یک خونه ی بدون کس حالا من موندم و یک قفس بی هم نفس گونه های خیسم و دستای تو پاک می کرد وقتی چشمام سینش و واسه غمها چاک می کرد حالا اون دستای گرم مونده زیر خاک سرد گرمه بازار چشام از حراج اشک درد