شب شب

به من میگن چو کوهی کوهی که خم نمی شه کسی بجز تو مادر دلواپسم نمیشه فکر میکنن که قلبم از سنگه و صبوره غافل از این که مادر قلبم مث بلوره نمیبینند تو چشمهام اصالت غرور رو نمیخونن رو لب هام اصالت سرود و نمیبینند تو دستهام نیاز کهنه ی عشق بروی پای خسته ام زنجیره پاره ی عشق نمی بینن به دوشم انبوه خستگی رو روی بلوره قلبم غم شکستگی رو به من میگن چو کوهی کوهی که خم نمیشه کسی به جز تو مادر دلواپسم نمی شه فکر میکنن که قلبم از سنگ و صبور غافل از این که مادره قلبم مثل بلوره اگه که مث یک کوه مغرور و باشکوهم ولی سکوت مردم آورده به ستوهم کوه با اون شهامت اگر به جای من بود از آه من می گرفت تمام دنیارو دود