فکر میکردی

عشق و امید من تویی روشنی دل من هستی و جانه من تویی چراغه خونه ی من دردم دیگه به مستی هرگز دوا نمی شه تا پیشه من نیایی این اخما وا نمیشه عاشق شدم دوباره اشک از چشمام می باره دنیای خوش خطو خال سربه سرم میذاره عشقو امید من تویی روشنی دل من هستی و جانه من تویی چراغ خونه من دردم دیگه به مستی هرگز دوا نمی شه تا پیشه من نیایی این اخمها وا نمیشه حالاکه بسته شده این دل من بگرمی وجود تو رشته عشق و صفا بافته شده به تار من به پود تو چیکه چیکه ذره ذره میریزم اشک به زیره پایه تو به امید وفای تو به امیده صفای تو