گفتگو

از زمزمه دلتنگیم از همهمه بیزاریم نه طاقت خاموشی نه تاب سخن داریم آوار پریشانیست رو سوی چه بگریزیم هنگامه ی حیرانیست خود را به که بسپاریم من راه تو را بسته تو راه مرا بسته امید رهایی نیست وقتی همه دیواریم تشویش هزار آیا وسواس هزار اما کوریم و نمیبینیم ور نه همه بیماریم دوران شکوه باغ از خاطر ما رفته است امروز که صف در صف خشکیده و بی باریم من راه تو را بسته تو راه مرا بسته امید رهایی نیست وقتی همه دیواریم