صیاد

ﭼﻮن ﺻﻴﺪ ﺑﻪ دام ﺗﻮ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻜﺎرم ای ﻃﺮﻓﻪ ﻧﮕﺎرم از دوری ﺻﻴﺎد دﮔﺮ ﺗﺎب ﻧﺪارم رﻓﺘﻪ ﺳﺖ ﻗﺮارم ﭼﻮن آﻫﻮی ﮔﻤﮕﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪ دواﻧﻢ ﺗﺎ دام در آﻏﻮش ﻧﮕﻴﺮم ﻧﮕﺮاﻧﻢ از ﻧﺎوک ﻣﮋﮔﺎن ﭼﻮ دو ﺻﺪ ﺗﻴﺮ ﭘﺮاﻧﻰ ﺑﺮ دل ﺑﻨﺸﺎﻧﻰ ﭼﻮن ﭘﺮﺗﻮ ﺧﻮرﺷﻴﺪ اﮔﺮ رو ﺑﻜﺸﺎﻧﻰ وای از ﺷﺐ ﺗﺎرم در ﺑﻨﺪ و ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺑﺮ آن ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻣﻮﻳﻢ از دﻳﺪه ره ﻛﻮی ﺗﻮ ﺑﺎ اﺷﮏ ﺑﺸﻮﻳﻢ ﺑﺎ ﺣﺎل ﻧﺰارم ﺑﺮﺧﻴﺰ ﻛﻪ داد از ﻣﻦ ﺑﻴﭽﺎره ﺳﺘﺎﻧﻰ ﺑﻨﺸﻴﻦ ﻛﻪ ﺷﺮر در دﻟِ ﺗﻨﮕﻢ ﺑﻨﺸﺎﻧﻰ ﺗﺎ آن ﻟﺐ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺑﺎز ﮔﺸﺎﻳﻰ ﺧﻮش ﺟﻠﻮه ﻧﻤﺎﻳﻰ ای ﺑﺮده اﻣﺎن از دل ﻋﺸﺎق ﻛﺠﺎﻳﻰ ﺗﺎ ﺳﺠﺪه ﮔﺬارم ﮔﺮ ﺑﻮی ﺗﻮ را ﺑﺎد ﺑﻪ ﻣﻨﺰل ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺟﺎﻧﻢ ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ ور ﻧﻪ ز وﺟﻮدم اﺛﺮی ﻫﻴﭻ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﺟﺰ ﮔﺮد و ﻏﺒﺎرم