تو مسیر بهشت

من و آدمای دورم توی وطن مادری مثل قناری میمونیم توی قفس آهنی چشا باز میشه غریبانه غریبانه تر روزی بسته میشه بین نداری و فقر سنت میکشه به صلیب تنه امثال منو