Man Yani To

من از عمق خاطراتِ تلخت اومدم ، من أ پَرسه های بی هدفت اومدم من با اینکه دنیات سیاهه ، ولی أ پاکیِ قلبت اومدم من از زمینم از آسمونت ، از نگاهِ سرد مهربونت من از عمق دلگیرِ شبهات و از {نامفهوم} روزایِ سختت اومدم من یعنی مردِ پاییز و بارون ، چتر، سیگار، پیاده، داغون من یعنی یه تختِ پاره ، رو موجِ بلند حماقتامون من آیینه یِ رفتارتم ، من حاصل افکارتم من واسه اینکه تو خواستی هستم همون که اشکاتو داد میزد کم دیدی که رو دنیایِ خودم فیریک زدم ، رو این دنیا با این آدمای گریم پرست همیشه توو شعرام تو بودی بیشتر ، آخه من اصلاً دروغگوی خوبی نیستم واسه همین توو دلِ تو جای ما نبود ، چون میخوندیم با طبعِ شاعرانمون از یه سری گرگهای بی وطن ، و میزهایی که آدما رو بی معرفت کرد نه نمیخوام روضه خونِ دردات بشم ، و گوش بدی فقط توو دردات به من من کوهم حاصلِ رسوب دریام ، پس نمیگیرم هیچوقت وضو با اشکا خیلی جاها با حرفام گله کردم ازت ، ولی نشستی پا حرفام و گریه کردی فقط قول میدم نشنیدی حرف دلمو ، فقط هِی همیشه گفتی باشه ولم کن