Khashm Makon

روترش و گران مکن تا سر خود نهان مکن باره دگر گرفتمت بار دگر همان مکن باده خاص خورده ای نقل خلاص خورده ای بوی شراب می زند لخلخه در دهان مکن چون سر صید نیستت دام منه میان ره چون که گلی نمی دهی جلوه به بوستان مکن خشم کسی کند که او جانو جهان ما بود خشم مکن تو خویش را مسخره جهان مکن ای آتش آتشنشان این خانه را ویرانه کن وین عقل من بستان زه من بازم زه سر دیوانه کن کار دلم به جان رسد کارد به استخوان رسد ناله کنم بگویدم دم مزنو بیان مکن ناله مکن که نای من ناله کند برایه تو گرگ تویی شبان منم خویش چو من شبان مکن