Divooneh

آشوبی با مشتت رو تخت میکوبی اتاقتم تاریکه هیچکی نمیتونه بیاد نزدیکت بی تابی شبا رو با این گریه ها میخوابی نگاهتم غمگینه حتی هوای خونه هم سنگینه میپرسی اینو از خودت چرا تنهایی این روزگار سهم منه بیزاری از این گریه های نیمه شب این درد تکرای رو از همه میپرسی این و از خودت چرا تنهایی این روزگار سهم منه بیزاری از این گریه های نیمه شب این درد تکرای رو از همه ترسیدی حتی از عکست که تو آینه دیدی انگار شدی دیوونه کی حال این دیوونه رو میدونه دیوونه میمونی چون میدونی هیچکی نیست قدر و تو بدونه میترسی از این خونه این خونه مثل یه زندونه بیداری بیزاری از هر کی که میخنده غمگینی حتی هوای خونتم سنگینه سنگینه میپرسی این و از خودت چرا تنهایی این روزگار سهم منه بیزاری از این گریه های نیمه شب این درد تکرای رو از همه میپرسی این و از خودت چرا تنهایی این روزگار سهم منه بیزاری از این گریه های نیمه شب این درد تکرای رو از همه ترسیدی حتی از عکست که تو آینه دیدی انگار شدی دیوونه کی حال این دیوونه رو میدونه