Ghadir Khoon

رسمو بهم زدی با من قدم زدی از عشق دم زدی تا روزگارمو بعدا سیاه کنی رو ردپای رود بارون گرفته بود شب جون گرفته بود چادر زدم که تو موهاتو وا کنی گفتم که جونمو قلب جوونمو قد کمونمو نظر چشات کنم تا اعتنا کنی کشتی بهارمو قلب مزارمو دار و ندارمو دادم که دردمو شاید دوا کنی چشمای آسمون رنگین ترین کمون تعارف نکن بمون کفشاتو در بیار تا خون به پا کنی درداتو مو به مو تو گوش من بگو تا خندهاتو تو جغرافیای عشق فرمانروا کنی ماهی کنار رود از غصه مرده بود خوابم نبرده بود گفتی که نذرتو باید ادا کنی