khaiyal bi kasi

دلم گرفت از این قفس تو حسرت یه هم نفس من دیگه رو نمیزنم این دیگه آخرین دفس من یکی دلم گرفته از خودم از این خیال بی کسی از این که جون دادم ولی پیدا نشد فریادرسی آخر خطم و دیگه چشم من آب نمی خوره این چاقو عمرا دسته ی خودش و باز نمی بُره من دیگه آخر جاده ی دلم جاده ی بی عبوری برنمی گردم که تـَـهِ این جاده اشک و کوریِ یه راهی وا کن جلو پام دارم باز از پا در میام دارم بازم کم میارم من چشمای تر نمی خوام هوامو هیچکسی هوامو هیچکسی نداشت دستامو ول نکن یه بار دارم به آخر میرسم اشکامو از پا دربیار