khab parishon

به من فرصت بده خوبم به من که بی تو می میرم از این فاصله ها از این جدایی خیلی دلگیرم ببخش این سادگی هامو اگه از تو جدا بودم تو عاشق بودی اما من گرفتار خودم بودم ببخش اگه نشد حتی یه بار بگم دوست دارم خودم حتی خودم خستم از این سکوت مرگبارم از این خواب پریشونم از این فکرهای آلوده از این احساس تردیدی که وقتی هستی نابوده نگاهت عاشق و زیباست دلت اندازه ی دریاست دلیل هرچی هست اینجا هنوز عشقت پا برجاست چشای پاک و معصومت کسی جز من نمی بینمه که بعده این همه مدت هنوز عشقت شیرینه دلم از این قفس خونه از این دلتنگی داغونه چقد دلگیر بی چشمات در و دیوار این خونه مثل چراغ این خونه تا وقتی نیستی خاموشم تا وقتی نیستی بار عشق یه کم سنگین رو دوشم