Sange Saboor

من اگر قصه نباشم به گمون سنگ صبورم با تو همسایه خورشید بی تو سرد گورم با تو همسایه خورشید بی تو خاک سرد گورم من پر از سکوت دردم جز تو آشنا ندارم یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم اگه روز آشنایی همه حرفامو می گفتم به گمون از از در و دیوار بوی غم نمی شنفتم به گمون از از در و دیوار بوی نمی شنفتم من پر از سکوت دردم جز تو آشنا ندارم یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم رنگ چشماتو می دونم همه حرفاتو می خونم با همه حرفای تازه میام و پیشت می مونم تو اگر دوسم نداشتی به جای اون قهر و آشتی لااقل به من می گفتی پس چرا پیشت می موندم یا برات آواز می خوندم مثل می شکفتی من پر از سکوت دردم جز تو آشنا ندارم یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم آ.. امان نه بس لب دیده بودم کاشکی ای گل جانم که جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت تحمل گفتی و منم که کردم سال ها اما چقدر آخر تحمل بلکه یادت رفته پیمان رنگ چشماتو می دونم همه حرفاتو می خونم با همه حرفای تازه میام و پیشت می مونم تو اگر دوسم نداشتی به جای اون قهر و آشتی لااقل به من می گفتی پس چرا پیشت می موندم یا برات آواز می خوندم مثل لاله می شکفتی من پر از سکوت دردم جز تو آشنا ندارم یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم یه جوری حرف می زنم که انگاری خدا ندارم