Marde Montazer

یکی بود یکی نبود زیر گنبد کبود یه جوون خسته بود که دلش شکسته بود که دلش شکسته بود مثل بارون بهار زار و زار گریه میکرد گاهی دست خستشو بسوی خدا میکرد کی خدای مهربون خالق هفت آسمون اونو بی وفا مکن از منش جدا نکن دست خستمو بگیر تو منو رها نکن تو منو رها نکن بگو آخه تا به کی باید بشینم سر راش بشینم تا او بیاد که بشنوم صدای پاش مگه او نمیدونه که دلم پریشونه نمیاد که از چشام غم عشقو بخونه