Bejang Mesle

هنرمندی که گرسنس ، نداره // صبح و شب خرابه یه پاش دادگاس چون گفت از جوامع // گفت پر از نهاله دور و ور // محاله نزنم حرف حق رو بلند قراره بکنن هلاکش // پشت سر پل رو کرد خرابش جلوش هم طنابه // یه صدایی می‌گه برو جنگ حلاله نه حلال نیس ، واجبه حتی // بجنگ مثل یه زن بیوه که داره به چند تا بچه یاد میده تکی‌ ، که چطور باشن قوی // میگه هر کی‌ پرسید کو ولیت ؟ بگین باباس مریض بچه‌ها بپرسن میشه بابا رو دید چی‌ بگه ؟ // میره جلو آینه واسه خودش سیبیل میکشه بجنگ مثل آب جاری تو راهت شک نکنی // می‌شه صخره رو هم سوراخ کرد ورس (2) : بجنگ مثل... کسی‌ که سالهاست زیر ظلم ، بوده زیر پتک // کوفته میگه شکر ، خوبه میشه برد تو دل‌ میده فحش حدود ۲۹ روز ماه رو // چون که دیده جرم رفیقاش دربندن و فامیلاشون بال میزنن اینجوری // خودش داره رسالت رو میره برسه به پیروزی مثل بیماری که نهایت درد رو داره // ولی‌ مهارت داره لبخند بزنه وقت عیادت اون میدونه نباید برید // امیدواره داروهاش بشن مفید واقع سرطانیه ولی‌ ببینیش انگار یه سرماخوردگی جزئی داره // اون نشون میده میشه روی تخت جنگید به این ترتیب میشه گفت یه پهلوونه // تازه اونم تختی هه ورس (3) : کسی که نابغه اس ولی کلاس درس // داره میخوره بمب به جای زنگ میره کنار مرز میگیره کلاش به دست // به نام حق حاضره بپاشه مغز ، یه پاش شه قطع تا اینکه واسه‌ این و اون بسازه قصر // یه سال بعد امیدواره همه باشن کنار هم تو لباس جشن // میشینه میزنه به خاکش لب تو مشتش داره میده فشار یه عکس // که پشتش نوشته به یادتم... پدری که واسه شوکولات پول نداره // ولی در عوض تو راه کول میکنه کوچولو رو تو بارون هنوز رو پاست اون // اون‌ قدر سفت و سخته باس فامیلیش رو میذاشتن فولادپور تو هم ، سرت رو بگیر بالا کت رو واز کن ، بهتره حالا