Eteraf

مَن عاشِق کسی شُدَم ، که راهِش از دِلم جُداست … انقدر خودِشو دوست داره ، فکر میکنه خود خداست مَن عاشق کسی شدَم ، که دِلش از هَمه پُره … بی خودی دِلخوشم بهش ، بی خودی از مَن دِلخوره زُل میزنه توی چشام ، اما مَنو نمیبینه وَقتی با هَم میریم یه جا ، کنار مَن نِمیشینه هَر کاری واسش میکنم ، اما به چشمِش نِمیاد تو این هَمه سال نشده ، یه بار ازم چیزی بخواد خیلیا میگن مَنو اون ، وَصله ی ناجور هَمیم … خیلیام فکر میکنند ، که دوستای دور هَمیم … انقدر غَریبی میکنه ، که حِس مَن یَخ میزنه … فقط یه خوبی داره که ، مُطمئنم مال مَنه … خوب میدونم با هیچکسی ، اندازه ی مَن راه نمیاد به چشمش هیچکی غیر مَن ، این هَمه زیبا نِمیاد هَر کاری واسش میکنم ، اما به چشمِش نِمیاد تو این هَمه سال نشده ، یه بار ازم چیزی بخواد خیلیا میگن مَنو اون ، وَصله ی ناجور هَمیم … خیلیام فکر میکنند ، که دوستای دور هَمیم …