Az Man Chera Ranjidei

ای ماهِ عالم سوزِ من از من چرا رنجیده ای ای شمعِ شب افروزِ من از من چرا رنجیده ای یک شب تو را مهمان کنم تا جان و دل قربان کنم جای تو در چشمان کنم از من چرا رنجیده ای ای جانِ من، جانانِ من بر من نگر، سلطان من یک شب بیا مهمانِ من از من چرا رنجیده ای من عاشق زارِ توام از جان وفادارِ توام تا زنده ام یار توام از من چرا رنجیده ای؟ من عاشق دیوانه ام کاندر جهان افسانه ام تو شمع و من پروانه ام از من چرا رنجیده ای رنجیده ای رنجیده ای از من گنه چه دیده ای دائم گنه بخشیده ای جانم چرا رنجیده ای بنگر ز عشقت چون شدم سرگشته و مجنون شدم چون لاله پرخون شدم از من چرا رنجیده ای گر من بمیرم از غمت خونم فتد بر گردنت فردا بگیرد دامنت جانم چرا رنجیده ای