Moshtarak Mored Nazar

وقتی یه اشتباه ازم سر میزد حتی حالت نگات میشد عوض خیلی راحت از اون چشات فهمیدم که با من بودن واست یه حس مسخرست تو که با من غریبه بودی من حتی ندیدم ازت یه زره خوبی پشت گوش انداختیم ندیدم بهونه می اوری که حالت خوب نی حال نداشتی برام کم گذاشتی چرا از همون اول خوب میگفتی دوستم نداشتی حال نداشتی برام کم گذاشتی چرا از همون اول خوب میگفتی دوستم نداشتی نم نم بارون میباره دله کوچیکه تو یادم میاره که کجایی نمونده بود برای من ولی بازم دلم چقدر تنگه دوباره هر چی که بردی اصلا مال تو نوش جونت منو یه حس بدبد تو تنهاییم تویه خونه من رو شعله و رقص و اتیش فندک و عکساسی تو میون همون خونه که ساختم برای فردای تو گریه های قبل رفتن دیگه نداره روی تو اثر هیچ وقت تو درسترس نبود مشترک مورد نظر دست تو خالی نبود میدونستی که تو مشتتم چشم تو از همه ترسیده بود گفتم که مثل کوه پشتتم یه تصویر گنگ از چشمای تو رو به بخار روی شیشه لعنت به بوی عطر مردونه رو دستایی که رو نمیشه یادت میاد که عاشق شدیم رو جسم بی روح برگای شهر سرعت این رابطه تو رو میکردت از راه به در سر خروج از این رابطه روی فاز پیچیدنی توی اوج احتیاجت رو به دستای کی میزنی واسه رفتن از این رابطه مقدساتمو قسم میدی توی عمق احساس تو من شاعر شدم نفهمیدی تمام دنیایه من یه آدم مونث بود که بعد از خدایه بالا سرم معنی واژه مقدس بود من شاعر شعری شدم که پر شد از گرگ آدم نما نفرین به تو که میلاسی با تمام نامحرما میون عشق رفتت خاطره هامونو آتیش بزن یه ده ماهیی میشه بریدم ازت چرا تو میشی پا پیچ من از تمام اطرافیام همیشه بالاتر بودی دیگه از دسترس نبودن تو نمیشم عصبی دیگه نه مشترکی یو نه مورد نظری اگه جوابم ندی برام مهم نیست دیگه دیگه دلمو نمیدم به آدم عوضی چقدر بدمو گفتی یه مشت حرفای مفتی که پشت سرم میزدی خوب تو روم میگفتی خوبتو میگفتم من هر کی آمارتو گرفت ولی جفتمون دورغ میگفتیم نم نم بارون میباره دله کوچیکه تو یادم میاره که کجایی نمونده بود برای من ولی بازم دلم چقدر تنگه دوباره