Joghd

اتاق خالی از سکوت تکرار هر روز منه کنار پنجره یه جغد نشسته ضجه میزنه بیهوده باز پلک میزنم خنده رو رو لب کشتمش یه غریبه س دور و برم طوری نهان میبینمش.. میبینمش.. میبینمش.. میبینمش.. ازم فرار میکنن این روزا حتی سایه هام من دورم از خودم ولی جایی نمیرسن پاهام ساکت به من زل میزنن تموم دیوارای شهر چند ساعتی کنارمی خیره به استکان زهر مچاله میشم از یه درد رو صندلی جون میکنم سکوت تیغ چند قطره خون یه یادگاری رو تنم یه چمدون دو تا بلیت محکوم به این سفر شدم مقصد همین حوالیه من برمیگردم به خودم